Το δημόσιο μαστίγωμα ως μέθοδος σωφρονισμού ( Μετάφραση αποσπάσματος από το βιβλίο του Γκουστάβ Λεμπόν, "Πολιτική ψυχολογία και κοινωνική άμυνα", 1910, σελίδες 312-313)
Φαντάζουν προφητικά τα όσα έλεγε για τους νεαρούς εγκληματίες πριν από ένα αιώνα -τότε δεν υπήρχε τικ τοκ, φέης και ίνστα- ο Γκουστάβ Λεμπόν* Τροφή για σκέψη και προβληματισμό με τις απαραίτητες, βέβαια, προσαρμογές στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία... {...Οι φαντασιοπληξίες ορισμένων καθηγητών του Δικαίου, αναφορικά με την εγκληματικότητα, φθάνουν στα όρια του γελοίου. Παριστάνουν στη σκέψη τους τον εγκληματία σα να επρόκειτο για τον εαυτό τους και σαν αυτός να δρα με τα ίδια κίνητρα. Δεν είναι άραγε παιδαριώδες να θέλεις να εξομοιώσεις την πνευματική κατάσταση ενός ληστή με αυτή ενός καθηγητή του δικαίου...} {... Ζητώ συγγνώμη που σκανδαλίζω τις ευαίσθητες ψυχές. Αλλά το δηλώνω καθαρά: ζητώ να τιμωρούνται με σωματικές ποινές οι νέοι αλήτες που διαπράττουν τόσες άνανδρες και ειδεχθείς επιθέσεις κατά των ανθρώπων. Προτού κάποιος φιλοσοφήσει, πρέπει να ζήσει. Το πρόβλημα δεν είναι να γνωρίσουμε αν οι εγκληματίες είναι υπεύθυνοι αλλά αν είναι επικίνδυνοι. Αλίμονο! Απ αυτή την άποψη δ...