Freesociety

  Αναρχοσοσιαλίζουσα τρομοκρατία και λουκάνικα Φρανκφούρτης... (το κειμενάκι δεν έχει τελεία, ούτε άνω τελεία...) Εδώ και δυο μήνες περίπου ζούμε το παράλογο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης ενός πρωτόγονου ιδεοληπτικού μισανθρωπισμού (κατά τα πρότυπα της γνωστής πεντάπρακτης έμμετρης κωμωδίας του Μολιέρου), παρουσιαζόμενου με την προβιά ενός αναγεννησιακού ουμανισμού τύπου Τζιοβάννι Πίκο ντέλλα Μιράντολα στο πλαίσιο μιας μετακαπιταλιστικής μεταδημοκρατίας του Colin Crouch, εκπεφρασμένου με όρους αναρχοσοσιαλίζουσας ιδεοληψίας, που συμπεριφέρεται ως γνήσιο αποπαίδι-καρικατούρα της πάλαι ποτέ δυτικογερμανικής τρομοκρατίας τύπου Μπάαντερ Μάινχοφ -όπως τα εδώδιμα άνοστα και φτηνά λουκάνικα τύπου Φρανκφούρτης που δεν θυμίζουν σε τίποτα τη γεύση των φερώνυμων αυθεντικών...- εξευγενισμένου με ένα συντηρητικό νεοπουριτανισμό και μια sui generis πολιτική ορθότητα, κατά τους όρους της οποίας, οι άφωνοι πολίτες της βουβής πλειοψηφίας πρέπει να αισθάνονται δυνάμει κατηγορούμενοι, αν όχι κα...

Όπως πριν από την ανέγερση ενός μεγάλου οικοδομήματος ο αρχιτέκτονας παρατηρεί και δοκιμάζει το έδαφος για να δει αν μπορεί να αντέξει το βάρος, ο σοφός νομοθέτης δεν συντάσσει νόμους καλούς καθεαυτούς, αλλά πρώτα εξετάζει αν ο λαός για τον οποίο προορίζονται μπορεί να τους δεχτεί. Γι’ αυτόν το λόγο ο Πλάτων αρνήθηκε να δώσει νόμους στους Αρκάδες και στους Κυρηναίους(1), γνωρίζοντας ότι οι δυο λαοί ήταν πλούσιοι και δεν θα μπορούσαν να ανεχθούν την ισονομία. Γι’ αυτό και έβλεπε κανείς στην Κρήτη καλούς νόμους και κακούς ανθρώπους, γιατί ο Μίνωας πειθάρχησε ένα λαό γεμάτο πάθη. Χίλια έθνη διακρίθηκαν στη γη που δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανεχθούν καλούς νόμους, όμως ακόμα και όσα θα μπορούσαν, αφιέρωσαν ελάχιστο χρόνο γι’ αυτόν τον σκοπό σε όλη τους την ιστορία.  Οι λαοί, όπως και οι άνθρωποι, είναι δεκτικοί εκμάθησης μόνο κατά τη νιότη τους. Όταν γερνούν δεν μπορούν να βελτιωθούν. Άπαξ και εδραιωθούν τα έθιμα και ριζώσουν οι προκαταλήψεις, είναι επικίνδυνο και μάταιο εγχείρημα η μετα...

  "....Σωματική τιμωρία είναι όποια επιβάλλεται άμεσα, πάνω στο σώμα, σύμφωνα με την πρόθεση εκείνου που την επιβάλλει, όπως το μαστίγωμα ή ο τραυματισμός ή η στέρηση σωματικών απολαύσεων, οι οποίες προηγουμένως ήσαν νόμιμες. Από τις σωματικές ποινές ορισμένες είναι έσχατες και ορισμένες μικρότερες από τις έσχατες. Οι έσχατες συνίστανται στην επιβολή θανάτου, είτε μόνη είτε με βασανισμό. Μικρότερες ποινές είναι το μαστίγωμα, ο τραυματισμός, τα δεσμά και κάθε άλλη μη θανατηφόρα σωματική οδύνη. Πράγματι, αν την επιβολή μιας τιμωρίας ακολουθήσει, παρά την πρόθεση του τιμωρού, ο θάνατος, η τιμωρία δεν πρέπει να θεωρείται έσχατη, παρά το γεγονός ότι η βλάβη αποδείχθηκε θανατηφόρα εξαιτίας ενός απρόβλεπτου ατυχήματος. Σ' αυτή την περίπτωση ο θάνατος δεν επιβάλλεται αλλά επισπεύδεται." (σελ 275 LEVIATHAN, OR THE MATTER, FORME, & POWER OF A COMMON-WEALTH ECCLESIASTICAL AND CIVILL BY THOMAS HOBBES 1651 (Leviathan by Thomas Hobbes. This edition was created and published by Glob...

Ο Μοντεσκιέ υπέρ της ποινής του θανάτου Ιδού τι έγραφε στο "Πνεύμα των Νόμων" ο Μοντεσκιέ (1689 — 1755), φιλελεύθερος διανοητής και θεμελιωτής της (οργανικής) διάκρισης των κρατικών εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική -πρώτος ο Αριστοτέλης επινόησε την (ουσιαστική) διάκριση των εξουσιών- στο ζήτημα της τιμωρίας που αρμόζει, όχι μόνο σ' ένα δολοφόνο αλλά και σ έναν που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα ενός συμπολίτη του, ακόμα και την περιουσία του.... "...όσα εγκλήματα διαταράσσουν τη γαλήνη και προσβάλλουν ταυτόχρονα την ασφάλεια πρέπει να περιληφθούν στην τέταρτη κατηγορία (εννοεί τα εγκλήματα κατά της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας, τραυματισμούς κλπ). Οι ποινές που επιβάλλονται σε αυτά τα εγκλήματα είναι τα λεγόμενα βασανιστήρια. Είναι ένα είδος ανταπόδοσης, δηλαδή η κοινωνία αρνείται την ασφάλεια σ' ένα πολίτη αν αυτός την έχει στερήσει από έναν άλλο. Αυτή η ποινή συνάγεται από τη φύση του πράγματος, αντλείται από το Λόγο ...

Ιδού πως περιγράφει τους επαναστατημένους Έλληνες του 1824 ο Humphreys, όταν έφθασε το πρώτο δάνειο στο Ναύπλιο, έδρα της πρώτης Ελληνικής κυβέρνησης: "...Η έδρα της κυβέρνησης ήταν μια κοσμοπλημμυρισμένη Βαβέλ από τυχοδιώκτες, που φορούσαν τα πιο παράταιρα κοστούμια όλων των εθνών -μια μασκαράτα βρόμικου μεγαλείου και πιο βρώμικιας ακόμη αθλιότητας. Μισοπεινασμένοι αλιτήριοι και υποψήφιοι για θέσεις και δουλειές στην κυβέρνησης μ' ολάνοιχτα τα στόματά τους, ζούσαν με την ελπίδα του δανείου κι έκαναν ο,τι περνούσε απ' το χέρι τους για ένα μερίδιο, όσο λίγο κι αν ήταν αυτό, στο γενικό φαγοπότι. Τόση στεκόταν η προσπάθειά τους, που ποτέ άλλοτε δεν φανερώθηκε τέτοιος ζήλος για την υποστήριξη της αυταρχικής εξουσίας, όσο τότε στο Ναύπλιο. Στην παραμικρή υπόνοια πως κάποιος δεν παραδεχόταν άσπιλες και πάνσοφες όλες τις ενέργειες των κυβερνώντων, η τιμωρία ακολουθούσε άμεση. Ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης, ο Νικήτας, ο Οδυσσέας (Ανδρούτσος), που είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη για το...

Με αφορμή τα Θεοφάνια (Επιφάνια, Φώτα ή Φωτά ή Εορτή των Φώτων) -μεγάλη χριστιανική εορτή της Βάπτισης του Χριστού, που εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα από την Ορθόδοξη εκκλησία- και το αντάρτικο της Εκκλησίας στο ζήτημα των απαγορεύσεων συνωστισμού των πιστών λόγω της πανδημίας, δεν πρέπει να μας διαφεύγουν τα εξής: Δεν υπάρχει ούτε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης -οικονομική και πολιτική ένωση είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών στις οποίες περιλαμβάνεται και η χώρα μας- που η εθνική συνοχή της να μην εξαρτάται από το Σύνταγμα και τους νόμους αλλά από την Εκκλησία.... Τέτοια χώρα όμως είναι η δική μας... Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, που ούτε ο πάλαι ποτέ μέγας αναμορφωτής και πρώτος πολέμιος της εκκλησίας, Α. Παπανδρέου, τόλμησε να την ενοχλήσει (π.χ. στο ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας ή στο χωρισμό της από το κράτος) με εξαίρεση τον πολιτικό γάμο, τον όρκο και άλλα δευτερεύοντα... Δεν είναι τυχαίο, πάντως, ότι ακόμα κι ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου παντρεύτηκε με θρησκευτικό γάμο, ...

  Με αφορμή τα Θεοφάνια (Επιφάνια, Φώτα ή Φωτά ή Εορτή των Φώτων) -μεγάλη χριστιανική εορτή της Βάπτισης του Χριστού, που εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα από την Ορθόδοξη εκκλησία- και το αντάρτικο της Εκκλησίας στο ζήτημα των απαγορεύσεων συνωστισμού των πιστών λόγω της πανδημίας, δεν πρέπει να μας διαφεύγουν τα εξής: Δ εν υπάρχει ούτε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης -οικονομική και πολιτική ένωση είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών στις οποίες περιλαμβάνεται και η χώρα μας- που η εθνική συνοχή της να μην εξαρτάται από το Σύνταγμα και τους νόμους αλλά από την Εκκλησία.... Τέτοια χώρα όμως είναι η δική μας... Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, που ούτε ο πάλαι ποτέ μέγας αναμορφωτής και πρώτος πολέμιος της εκκλησίας, Α. Παπανδρέου, τόλμησε να την ενοχλήσει (π.χ. στο ζήτημα της εκκλησιαστική περιουσίας ή στο χωρισμό της από το κράτος) με εξαίρεση τον πολιτικό γάμο, τον όρκο και άλλα δευτερεύοντα... Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ακόμα κι ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου παντρεύτηκε με θρησκευτικό...