Freesociety

Αναμφισβήτητα αναγκαίο, επείγον, έξυπνο και εκσυγχρονιστικό μέτρο η χρήση πλαστικού χρήματος (δηλ. χρεωστικών και πιστωτικών καρτών ) για την αποτελεσματική απόδοση του Φ.Π.Α. στο Δημόσιο, που, όμως, χρειάζεται ακόμη αρκετή προεργασία για την εγκατάσταση των ανάλογων μηχανισμών από επιχειρήσεις και επαγγελματίες, τη διασύνδεσή τους με το Υπουργείο Οικονομικών, καθώς και την εκπαίδευση (με τηλεοπτικά μηνύματα, διαφημίσεις κλπ.) του καταναλωτικού κοινού! Γενικότερα, πάντως, το πλαστικό χρήμα ευνοεί την αλόγιστη κατανάλωση διότι δεν μετράς τα χρήματα που ξοδεύεις ενώ, για μεν τη "χρεωστική κάρτα" χρειάζεται ένας λογαριασμός καταθέσεων σε ευρώ στην Τράπεζα με τον οποίο και θα συνδέεται η κάρτα ενώ η "πιστωτική κάρτα" χορηγείται από την Τράπεζα με το τελευταίο εκκαθαριστικό σημείωμα της Εφορίας και έχει ορισμένο πιστωτικό όριο. Η διαφορά τους συνίσταται στο ότι, όταν αγοράζουμε με τη χρεωστική κάρτα, τα χρήματα αυτά αφαιρούνται από τον καταθετικό λογαριασμό μας που, αν...

Είμαστε στη χώρα του ραχατιού, της ανομίας, της δημοσιοϋπαλληλίας, του δήθεν "διδάσκειν" των καθηγητών και δήθεν "μανθάνειν" των μαθητών (άλλωστε υπάρχουν και φροντιστήρια,,,), του μπάρμπα στην Κορώνη (που όλο και κάπου θα μας βολέψει,,,), του επιδεικνύεσθαι και προβάλλεσθαι, του φραπέ σε πλαστικό, των αραχτών της καφετέριας με γυαλί ηλίου, του συνδικαλισμού του δεκαπενταμελούς και των καταλήψεων στα σχολεία (όποτε το απαιτούν οι συνδικαλιστικές και κομματικές ανάγκες των καθηγητικών συντεχνιών ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ και δεν συμμαζεύεται,,,), της μείωσης του εκπαιδευτικού κύρους του δάσκαλου και της χρησιμοποίησης των μαθητών ως εργαλείων για την ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων των καθηγητών, της 20λεπτης (αντί 45λεπτης) διδακτικής ώρας (που όταν πας να την αντιστρέψεις "χαλάς την πιάτσα",,,), της έλλειψης βασικών τεχνολογικών υποδομών στα σχολεία, καθώς και στη χώρα που εισάγονται στο Πανεπιστήμιο φοιτητές με βαθμούς κάτω απ' τη βάση και αποκτώνται πτυχ...

Το Σύνταγμά μας (άρθρο 42) προβλέπει δύο είδη δημοψηφισμάτων, καθένα από τα οποία εξυπηρετεί διαφορετικές πολιτικές ανάγκες και έχει διαφορετικές προϋποθέσεις και νομικοπολιτικές συνέπειες. Πρόκειται για το δημοψήφισμα για "κρίσιμα εθνικά θέματα" και το δημοψήφισμα για "ψηφισμένο νομοσχέδιο που ρυθμίζει σοβαρό κοινωνικό ζήτημα" (εκτός από τα δημοσιονομικά). Και τα δύο είδη δημοψηφισμάτων τα προκηρύσσει, ως τυπικά αρμόδιος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ) εν ώ η επιλογή του ενός ή του άλλου αποτελεί ουσιαστική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, αφενός, ανάλογα με τη φύση και το είδος του ζητήματος και αφετέρου, ανάλογα με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, καθόσον τα πεδία εφαρμογής και των δύο δημοψηφισμάτων (και των δύο αντίστοιχων εννοιών: "κρίσιμο εθνικό θέμα" και "σοβαρό κοινωνικό ζήτημα") συχνά τέμνονται ή και ταυτίζονται. Βέβαια το δεύτερο είδος δημοψηφίσματος προϋποθέτει "ψηφισμένο νομοσχέδιο"...

Όπως φαίνεται, με νομοσχέδιο του Υπ. Δικαιοσύνης, πρόκειται να θεσμοθετηθεί το bullying, ως ιδιαίτερη μορφή ποινικά αξιόλογης συμπεριφοράς που θα τιμωρείται, εφόσον προξενεί όχι μόνο σωματική κάκωση αλλά και βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Βαρύτερη ποινή επιβάλλεται αν το θύμα είναι ανήλικο ή ανυπεράσπιστο ή ήταν υπό την επιμέλεια ή την εξουσία του δράστη καθώς και αν η βλάβη προήλθε από κακόβουλη παραμέληση των υποχρεώσεων του δράστη (εγκατάλειψη). Συγκεκριμένα η νέα διάταξη υπό τον τίτλο "πρόκληση βλάβης με συνεχή σκληρή συμπεριφορά" έχει ως εξής: "Αν δεν συντρέχει περίπτωση βαρύτερης αξιόποινης πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση όποιος με συνεχή σκληρή συμπεριφορά προξενεί σε τρίτον σωματική κάκωση ή άλλη βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αν το θύμα δεν συμπλήρωσε ακόμη το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ή δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και ο δράστης το έχει στην επιμέλεια ή στην προστασία του ή ανήκει στο σπίτι του δράστη ή έχει μαζί του σχέση εργα...

Εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό; ΟΧΙ! (Σκέψεις μεταξύ τυρού και αχλαδίου...) Για όσους προτείνουν (π.χ. Νέα Δημοκρατία, διατελέσαντες υπουργοί, βουλευτές κλπ.) ότι στην επικείμενη (;) αναθεώρηση του Συντάγματος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) πρέπει να εκλέγεται απευθείας από το λαό, πρέπει να ξέρουν ότι στην περίπτωση αυτή ο ΠτΔ θα πρέπει να εξοπλιστεί και με περισσότερες αρμοδιότητες-εξουσίες, μεταξύ των οποίων, κυρίως, και το δικαίωμα διάλυσης της Βουλής (π.χ. όταν διαπιστώνει δυσαρμονία ανάμεσα στο εκλογικό σώμα και τη σύνθεση του κοινοβουλίου). Διαφορετικά δεν έχει κανένα νόημα ο ΠτΔ να αντλεί τη νομιμοποίησή του απευθείας από το λαό και να προκηρύσσονται κάθε φορά και για το λόγο αυτό γενικές εκλογές! Απευθείας λαϊκή εντολή, ύστερα από προκήρυξη γενικών εκλογών, απλώς και μόνο για να εκλεγεί ένα πρόσωπο που συμβολίζει της ενότητα του έθνους, αποτελεί ανόητη και άσκοπη πολυτέλεια! Αν, όμως, διευρυνθούν οι εξουσίες του ΠτΔ, και μάλιστα με το δικαίωμα ...

Απλά μαθήματα Πολιτικής Δικονομίας (ή Οι παραλογισμοί του νέου νομοσχεδίου του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) 1. Οι χρονίζουσες εκκρεμείς υποθέσεις και οι βεβιασμένες λύσεις Απ' ό,τι φαίνεται, το Υπουργείο Δικαιοσύνης θέλει να τελειώνει όπως-όπως με τις χιλιάδες χρονίζουσες εκκρεμείς αστικές υποθέσεις στα δικαστήρια (και μάλιστα προς όφελος των τραπεζών) και γι αυτό, με το πρόσφατο νομοσχέδιο για τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ο οποίος ρυθμίζει τη διαδικασία στα αστικά Δικαστήρια), υιοθετεί εξπρές διαδικασίες "περαίωσης" των δικών, στερώντας, μεταξύ άλλων, από τους διαδίκους τη δυνατότητα άσκησης ενδίκων μέσων και θεσπίζοντας ως κύριο αποδεικτικό μέσο τις ένορκες βεβαιώσεις (=έγγραφες ένορκες μαρτυρικές καταθέσεις, που λαμβάνονται σε συμβολαιογράφους, εκτός του Δικαστηρίου, που σημαίνει αδιαφάνεια και πρόσθετο κόστος για τον πολίτη) αντί των δημόσιων και προφορικών ενόρκων μαρτυρικών καταθέσεων που πραγματοποιούνται στο ακροατήριο του δικαστηρίου, όπου ο δικαστής και...

Κράτος δικαίου και Δίκαιο κράτος (Η πρώτη είναι νομική έννοια, η δεύτερη ηθικοφιλοσοφική έννοια)   Απλά μαθήματα Δικαίου ή Ο παράδεισος των νομικών εννοιών και η κολασμένη χρήση τους από τους πολιτικούς (Κράτος δικαίου, αστυνομικό κράτος, κοινωνικό κράτος δικαίου, κράτος του νόμου και «δίκαιο κράτος»)           1. "Κράτος δικαίου" (ή δικαιοκρατία) ( ’ Etat de droit)   είναι το κράτος στο οποίο οι ασκούντες την κρατική εξουσία περιορίζονται από κανόνες δικαίου (νόμους) στις σχέσεις τους με τους πολίτες, οι οποίοι έτσι διασφαλίζονται αποτελεσματικά από την αυθαιρεσία της. Κι αυτό γιατί οι νόμοι είναι γραπτά κείμενα, γνωστά εκ των προτέρων, ώστε καθε πολίτης αλλά και το ίδιο το κράτος, υποχρεούνται να διαμορφώσουν τη συμπεριφορά τους σύμφωνα με το περιεχόμενό τους, χωρίς να εξαρτώνται από την αυθαίρετη ή αυταρχική εξουσία του όποιου κρατικού σχηματισμού (μονάρχης, βασιλιάς, Δημοκρατία κλπ.). Σπου...